Lisanne en Maria
Reisverslag 1
Ha lieve mensen in Nederland,
We zijn alweer ruim een week in Kisumu en we zijn er nog niet aan toe gekomen om wat meer uitgebreid ” onze achterban” te informeren!
Maar hier komt ie dan…….
Op donderdag 25-4, zoals gewoonlijk, door Jan weer naar het vliegveld gebracht. Dus de reis begint dan al luxe. We vlogen van Dusseldorf naar Amsterdam en daarna in de nacht door naar Nairobi. In Nairobi moesten we ruim drie uur wachten en toen door naar Kisumu. Daar zakte de taxi die ons naar Mill Hill Guesthouse bracht weer bijna door zijn wielen. Ik zat op de achterbank en was bedolven onder 100 kilo bagage! Maria heeft daar haar vaste taxichauffeuse. Ze rijdt illegaal dus als we worden aangehouden door de politie, zijn we op bezoek bij haar! We waren op tijd voor de lunch en hebben verder niet meer veel gedaan.
Zaterdag belden Francis (degene die de cola kiosk runt) en zuster Lucy (hoofd van St. Clare) al om te horen of we goed waren aangekomen. Ook Samoo (de therapeut) heette ons per mail al welkom. We maakten voor zaterdag een afspraak om naar Francis te gaan en maandag een eerste afspraak voor bezoek aan St. Clare. Bij Francis lopen de zaken weer goed. Tijdens de verkiezingen heeft hij een rustige tijd gehad, de mensen komen dan toch minder op straat. Ook was er bij hem ingebroken in die periode. Maar nu loopt alles weer op rolletjes. We hebben met hem ook gepraat over de ontwikkelingen bij voetbalcub Urusi. Ze zouden aanvankelijk 20-4 met de competitie starten. Maar vanwege het feit dat nog niet alle teams betaald hadden aan de bond, is dit uitgesteld. Uiteindelijk zijn ze gisteren (4-5) gestart. Daarover straks meer! We vinden het allebei erg leuk om te zien hoe volwassen Francis zaken oppikt.
In het Mill Hill Guesthouse logeerde ook Father Philip. Hij was de dag voor wij aankwamen priester gewijd in Kisumu. Op zondag 28-4 deed hij zijn eerste mis in het dorp waar hij is geboren en opgegroeid. Maria en ik werden uitgenodigd voor deze feestelijke gebeurtenis. Samen met de Fathers die hier in huis wonen zijn we er naar toe gegaan. Het deed mij denken aan het priesterfeest van mijn broer in 1958. Het hele dorp loopt uit en heeft feest. Alleen werd het in Breugel in die tijd iets minder uitbundig gevierd. Het dansen, zingen in de kerk, de aanvoer van cadeaus (zelfs een koe in de kerk), het lachen, klappen en juichen kan ik me niet meer herinneren!!! Daarna eten en weer richting huis. Maar de dag was ook alweer voorbij….. de mis duurde nl. bijna 3 uur.
Maandag 29-4 ons eerste bezoek aan St. Clare. We vinden het allebei heel erg leuk om daar zo’n eerste keer weer aan te komen. Het is zo vertrouwd en erg leuk om de bekenden (kinderen en werkers) weer te zien. Er waren veel kinderen op vakantie bij familie. Het is tot 6 mei schoolvakantie. Zuster Lucy leidde ons vol trots rond, de compound, de gebouwen het zag er allemaal prima uit. De tuin is werkelijk fantastisch, een veld vol maïs, bonen, vruchten aan de bomen, aardappelen, kippen en kuikentjes, een koe etc. etc. We hebben verschillende dingen al besproken maar volgende week is de algemeen overste ook aanwezig en zuster Lucy vroeg om de zakelijke hap samen met haar erbij te bespreken. Dus dat staat gepland voor komende week. We hebben samen met zuster Lucy wel direct 45 nieuwe matrassen besteld. Ze worden gemaakt en komende week al geleverd. Dit dankzij Uden WereldWijd die hiervoor geld heeft geschonken. De rest van de matrassen en de aankoop van nieuwe bedden gaan we realiseren van het geld wat ons is toegezegd door het Mill Hill college in Goirle. Wauw, helemaal fijn.
Op dinsdag en op vrijdag zijn we naar de therapie geweest. We hebben inmiddels met tien van de vijftien moeders gesproken over de ontwikkeling van hun kind, soms gedeeltelijk met Samoo (de ergotherapeut) erbij om te horen welke hulpmiddelen nodig zijn. Verschillende moeders hebben een microkrediet en enkele nieuwe moeders hebben nu om een krediet gevraagd. We bespreken de plannen met hen zo concreet mogelijk, praten over de voorwaarden en overleggen met de bestuursleden thuis. Wanneer we instemmen met de nieuwe plannen proberen we alles te realiseren voor we weer weg gaan.
Van een van de therapiekinderen waren we erg onder de indruk. Lavine, was een jaar terug een meisje wat er erg ziek en zwak uit zag. De therapeut kon haar vaak niet behandelen omdat ze te ziek was. In overleg met Samoo krijgt ze op de dagen dat ze naar de therapie komt extra voeding en tevens zijn we medicatie voor haar gaan betalen. Ze heeft sikkel cel ziekte en regelmatig malaria. We zien nu een kind wat gezond oogt, haar weerstand is verbeterd, ze is lichamelijk gegroeid en ziet er ” pittig” uit. Moeder was trots op haar kind!
Op donderdag hebben we een bezoek gebracht aan twee broertjes die voorheen in St. Clare woonden. Jamaica (een van de vrijwilligers van enkele jaren terug) had ons gevraagd om hen te bezoeken. Ze had een klein pakketje / cadeautje aan ons meegegeven. Daarnaast wilde zij graag iets voor deze familie betekenen. In november had ze hierover al contact met Evelien en Carmen gehad. Zij hebben deze familie toen ook bezocht en meldden dat nieuwe schoolkleding een mooi cadeau zou zijn. De maatschappelijk werkster van St. Clare, die samen met ons daar op bezoek ging, heeft de kleding en schoenmaten van de kinderen opgenomen en zij gaat deze spullen kopen voor Joseph en Alvin. Ze bezorgt ze zondag dan kunnen ze maandag met de nieuwe kleren en schoenen aan naar school. Jamaica, we hebben je al gemaild, maar nogmaals bedankt! De kinderen en de familie waren erg blij met je gift. Heel verdrietig was dat we hoorden dat de moeder van deze kinderen in december plotseling gestorven is. Oma, oom en tante zorgen nu voor de kinderen. Gelukkig toch een goed plekje voor deze twee broertjes.
Gisteren dan eindelijk de eerste wedstrijd van Urusi. Nou daar waren we de hele dag zoet mee. Om half negen zouden we in het centrum zijn, uiteindelijk vertrokken we om half elf (!!!) waarom (????). Na 12 uur op de plek van bestemming, 13 uur wedstrijd. Helaas die werd verloren met 1-0. De jongens waren vreselijk teleurgesteld. De schuld lag volgens hen bij de scheidsrechter die partijdig was…… De jongens hebben zich enorm ingezet, maar niet iedereen kan winnen. De voetballers zagen er allemaal heel erg mooi uit. Vorig jaar hebben ze een toernooi gewonnen in Kisumu en heeft het hele elftal nieuwe tenues gekregen. Dat is een leuke prijs!
We waren met 26 mensen, verdeeld over twee busjes. Als je dan over een weg vol gaten moet en je zit op een ijzeren stang dan wordt er wel iets erg blauw!!! Op de terugweg: busje 1: band lek, geen reserveband, dus een jongen extra en de kapotte band bij ons in de bus en bij het eerstvolgende dorp moest hij gemaakt worden. De jongen gaat daarna achterop een brommer (ook openbaar vervoer hier) terug naar busje 1. Wij knorden door, soms met 30 km., helaas soms ook met 120 km. per uur. Terwijl je geen hand voor ogen kon zien vanwege een hevige stortbui en de weg vol gaten zit. Plotseling een klap, een gierend geluid, bleek heel de versnellingsbak uit elkaar te klappen. We sukkelden naar een volgend dorp waar de schroeven terug werden gevonden door Maria onder de versnellingspook. Ze werden aangedraaid en toen zijn we in een rustig tempo naar Kisumu gereden. Lang leve de kapotte versnellingsbak, Maria en ik waren er blij om! Tja, het was alweer bijna donker voor we thuis waren! De voetballers gingen nog wat eten samen en wij snel naar Mill Hill!! Pffffffff.
We hebben afgelopen week ook al mooie sieraden ingekocht. De voorraad wordt weer op peil gebracht!
Vandaag, zondag, hebben we maar een rustdag ingelast, wat lezen, het reisverslag schrijven, thee en cake, lekker eten, kleren gewassen en vanavond kaarten. Morgen weer aan de slag!!
Lieve groet van ons, Maria en Lisanne
Reisverslag 2
Hallo allemaal,
Hier een tweede verslag met onze belevenissen in Kisumu.
We hebben deze week twee keer het ziekenhuis bezocht. We hebben op de eerste plaats alle spullen afgeleverd die we in Nederland gekregen hadden van sponsors. De dozen die door sponsor Dutz Eyewear verstuurd waren zijn nl. vorige week zaterdag aangekomen. Samoo en zijn team waren erg blij! Vorige week hadden we op de therapie al contact met verschillende moeders over de ontwikkeling van hun kind EN over een eventueel micro krediet. Na overleg met de bestuursleden ” thuis” hebben we besloten de aanvragen te honoreren. Naast een renteloze lening geven we indien mogelijk iets in “natura” wat de moeders direct kunnen verkopen. Bijvoorbeeld kleding. Maria had mooie shirts gekregen van LTC Uden. We hebben een van de moeders 20 van deze shirts gegeven. Als ze deze verkoopt heeft ze al een ” eerste verdienste”! Een andere moeder gaven we tien tassen van Omroep Brabant als extraatje. Ze ging weg bij ons uit het kamertje waar we met elkaar gesproken hadden en……de verkoop startte onmiddellijk. Ze verkocht er al drie voor ze naar huis ging. Dus ze ging al als rijke vrouw naar huis! Het was erg leuk om te zien. En we hebben er allemaal vreselijk om moeten lachen. We hopen dat de moeders succes hebben met hun handel!
We bezochten deze week ook de Disciples of Mercy. Twee kinderen bezoeken daar de school voor ” special needs” . Steve en Evans vallen bijna uit hun rolstoel als ze ons aan zien komen zo springen, huppen en gillen ze! Een van de rolstoelen, waar gewoon mee gereden wordt, heeft alleen een ijzeren wiel. Geen band te bekennen!
We bezoeken op deze plek ook George, die hier zijn opleiding tot lasser volgt. In het verleden zagen we altijd een wat trieste, afwachtende jongen. Nu ontmoetten we een jongeman met pretlichtjes in zijn ogen, stevige uitstraling. Hij spreekt ons aan en kan/ durft zijn vragen te stellen. Hij vroeg aan ons of we eind van het jaar ook zijn examengeld betaalden…..want hij sluit de opleiding af. We hebben gezegd dat dit hoort bij het schoolgeld dus dat Amara Foundation dat betaalt voor hem. George heeft een kleine woning voor zichzelf op grond die in het bezit is van zijn neef. Op de opleiding mogen de jongeren spullen voor zichzelf maken zoals een bed, een deur of een raam. Iedere jongen had al wel een werkstuk gemaakt voor zichzelf. George heeft echter geen geld voor materiaal kosten. Hij vroeg of hij een deur en/ of raam voor zichzelf zou mogen maken. Na overleg met de achterban gaan we de materiaalkosten voor de deur voor hem betalen. Dat komt op ongeveer 36€.
We zijn natuurlijk ook twee keer naar St. Clare geweest deze week. De eerste keer hebben we bijna de hele dag gepraat met zuster Lucy en zuster Dorothé. Er waren erg veel zaken te bespreken, de besteding van de donatie van Enexis, de besteding van de donatie van UWW (Uden Wereldwijd) de matrassen zijn al besteld, besteding donatie Trapp In en aanvraag donatie rommelmarkt Mill Hill Goirle. Ook gesproken over welke andere geldstromen er zijn voor St. Clare. Wij betalen maar een heel klein gedeelte van alle kosten. Zuster Lucy weet van ons vooraf welke vaste kosten ze maandelijks ontvangt. Er is nog een sponsor waar ze jaarlijks een vast budget van krijgt (degene die de nieuwbouw heeft gefinancierd). Daarnaast krijgt ze van verschillende andere mensen geld of voedsel, maar dit staat nooit vast. Dat is dus lastig om een goede begroting rond te krijgen. Het integratieproject (kinderen terug plaatsen bij familie) vraagt ook veel aandacht. Het begint met het goed in kaart brengen van de achtergrond van het kind, social workers gaan op zoek naar de herkomst van het kind. Soms is dit al een groot probleem. Dan probeert men de familie aan te spreken op hun verantwoordelijkheid voor een kind wat toch bij de familie hoort. (bijvoorbeeld kind van broer of zus). Samen wordt dan bekeken of dit kind terug kan naar de familie en wat daarbij nodig is. Soms is een kind dan toch welkom. Oma’s spelen hierbij vaak een belangrijke rol. Hoe dit geheel goed te begeleiden en te financieren is een belangrijk punt. Amara Foundation ondersteunt deze activiteiten door er jaarlijks een bepaald bedrag voor beschikbaar te stellen.
Afgelopen week waren Maria en ik in St. Clare en er komt een auto het terrein opgereden. Twee vrouwen (oma’s) zouden vier kinderen terug komen brengen. Tot onze verbazing (en die van de social workers) komen er vier kinderen meer uit de auto. De oma’s brachten vier kinderen mee uit het dorp die ook onderdak nodig hadden. De social workers hebben met de oma’s gesproken en ze moesten ze weer mee terug naar huis nemen. Kinderen kunnen niet zomaar worden afgegeven, er moet een verklaring van de ouders bijzijn dat ze hun kind naar het weeshuis willen brengen en dan ook waarom of “de chief” van het dorp moet formeel aangeven dat deze kinderen wees zijn. “Vroeger” was men hier veel minder strikt in. Gelukkig dat dit nu veranderd is.
De tweede dag dat we er waren is Maria met zuster Lucy naar de garage gereden en was ik te gast in de klas. Heb rekenles gegeven, verhaal voorgelezen en we hebben samen liedjes gezongen. De leerkrachten hadden overleg met elkaar omdat een neef (ongeveer 22 jaar) van zuster Lucy was gestorven en ze wilden een dienst houden voor deze gelegenheid. ’s Middags samen gegeten met de kinderen. Het verloopt allemaal heel gedisciplineerd, in de rij handen wassen, in de rij bidden (handjes voor de ogen) en en dan in de rij eten halen en aan tafel. Na het eten maken de oudste meisjes met een emmer sop alle tafels schoon.
‘s- Middags zaten alle klassen bij elkaar en werd er geoefend met zingen van liedjes voor de dienst.
Verder hebben we deze week afspraken gemaakt met de melkman, hebben we de meel voor St. Clare besteld en betaald tot en met december, hebben we uitgezocht hoeveel luiers we moeten bestellen voor de rest van het jaar, de luiers voor mei alvast gekocht en afgeleverd bij de therapie en voor de rest van de maanden een regeling getroffen dat maandelijks de luiers bij de therapie afgeleverd worden. Sinds vorig jaar hebben we nl. de afspraak dat kinderen die de therapie bezoeken op de therapiedag een of twee luiers krijgen. Dit is prettig en hygiënisch voor de moeders, de kinderen en de therapeuten.
Op zaterdag speelde Urusi een voetbalwedstrijd, we kregen echter te laat te horen hoe laat en waar. We hebben de match dus gemist. Maar…..we kregen meteen na de wedstrijd een sms van Francis: GEWONNEN met 3-1! Super voor de jongen!
Wij waren die dag aan Kiboko bay. Een prachtig plekje aan het Victoriameer. Het was een verlaat verjaardagscadeau van Maria….strandbedje, vruchtensap, lekker visje en frites, prachtig uitzicht en in de verte een nijlpaard! Echte vrije dag!!!
Op zondag, vandaag dus, hadden we drie afspraken. ’s Morgens naar een Art Galerie om te kijken of ze mooie sieraden hadden om mee naar Nederland te nemen. We hebben enkel mooie setjes, oorbellen en kettingen, gekocht. Daarna hadden we een afspraak met de voorzitter van Urusi (voetbalclub) en Francis. We hebben hierbij ook Maurice uitgenodigd. Maurice is een Keniaan die getrouwd is met “onze eerste vrijwilligster”. Hij woont in Nederland maar is nu voor de afronding van zijn studie tijdelijk in Kisumu. We hebben hem gevraagd om Urusi en ons te helpen met het opzetten van een project waarmee Urusi eigen geld kan gaan genereren. Hij gaat de komende maanden met hun in gesprek om de mogelijkheden te verkennen en zonodig uit te werken. Wij worden geïnformeerd over de voortgang. Dit is echt heel fijn. De club heeft goede ideeën maar om die om te zetten in een goed en uitvoerbaar plan, waarbij Urusi eigen verantwoordelijkheid neemt, dat blijft toch moeilijk. We denken dat Maurice een enorme steun kan zijn voor hen. Geweldig Maurice dat je hiervoor tijd vrij wilt maken! Daarnaast natuurlijk gesproken over het huidige voetbalteam, hun prestaties en…. een doos vol voetbalspullen afgegeven. Voetbalkleding, keeperhandschoenen, keeperkleding , voetbalschoenen. Dankjewel al degenen die spullen mee hebben gegeven! De voorzitter bedankte Amara voor de steun, dus bij deze geven we die dank door aan jullie! Zometeen komt Christopher, hij brengt de kaarten die we via de mail al besteld hadden. De babywagentjes, gitaarmannetjes, voetballende jongens, bloemen, fietsen we hebben straks alles weer op voorraad! Al met al, onze zondag is ook goed gevuld.
Jullie begrijpen het wel, we vervelen ons geen minuut! De tijd vliegt voorbij. We genieten iedere dag. We zijn er nog niet aan toe gekomen op veel foto’s op de site te plaatsen, dat gebeurt waarschijnlijk pas als we thuis zijn. Het internet is erg traag en valt regelmatig weg. Vooral bij het verzenden van foto’s is dat lastig! Op facebook proberen we wel alvast enkele foto ’s te plaatsen.
Lieve mensen, allemaal hartelijke groet uit Kisumu. Carmen, Evelien, Martine en Maria v. Bergen voor jullie een speciale groet van alle bekenden! Jullie naam wordt vaak genoemd!
Maria en Lisanne
Reisverslag 3
Inmiddels zijn we al weer enkele dagen in koud Nederland. Wat een overgang!
De overgang is sowieso altijd al groot. De hele sfeer in Kisumu, de manier van leven, manier van omgaan met elkaar, het reizen, het eten …. ga zo maar even door. Deze keer komt ook de temperatuur daar nog bij. Brrr, koud hè!
Maria en ik kunnen terugkijken op een goede tijd. We zijn erg trots op hoe de projecten lopen. Op de mensen die deze projecten dragen! Het voelt goed om daar als Amara Foundation een steentje aan bij te kunnen dragen.
We kunnen het niet genoeg zeggen: dit kan alleen dank zij allen die ons steunen! Dank je wel!
De kinderen en medewerkers van St. Clare Childrenshome, de kinderen die therapie krijgen en hun ouders, de medewerkers van de therapie, de spelers en het bestuur van voetbalvereniging Urusi, degenen die een microkrediet hebben ontvangen, George die een opleiding tot lasser volgt ze hebben allemaal aan ons gevraagd om Amara en alle donateurs te bedanken voor alle hulp en steun.
Hartelijke groet, Maria en Lisanne
