Maria

Reisverslag 1

Dag allemaal,

Inmiddels is het winter in Nederland en in Kenia is het hoog zomer, bij aankomst was het 35 graden.
Ik ben nu al weer een week in Kisumu en heb St. Clare Childrenshome en het therapieproject om de dag bezocht. Het is mooi om te zien dat een kind bijna kan lopen, dit d.m.v. therapie en hulpmiddelen. Wat wij dankzij de donateurs hebben kunnen organiseren.
Ook was er weer een warm welkom bij St. Clare, waar de kinderen enthousiast kwamen aan gelopen maar ook de zuster die daar de leiding heeft. We hebben drie grote donaties ontvangen waar we de komende weken zoveel mogelijk voor proberen te regelen. Geld voor het dak dat op het gebouw van de multifunctionele ruimte moet komen, speeltoestellen die we mogen kopen en de nieuwe bedden met matrassen kunnen worden aan geschaft. Voor deze grote uitgaven moet het een en ander worden geregeld en aan mij de eer om dit te gaan doen samen met zuster Lucy.
Het was mooi om te zien, dat de zuster, toen ze hoorde dat er sponsorgeld was voor het dak, zij meteen de werklui voor de bouw op ging roepen en op maandag werd er al gestart. In deze multifunctionele ruimte kunnen kinderen spelen als het regent of als het te heet is. Tevens zal deze ruimte gebruikt worden als kapel, waar om de week een mis wordt gelezen.
De kerk is hier nog volop in beweging. Vanmorgen heb ik een mis bijgewoond in een klein kerkje en ik moet zeggen, geweldig! Zingen, dansen en springen in eigen taal, heel mooi! Naast mij zat een oude vrouw die met hulp van een stok loopt, geen mooie wandelstok maar een bezemsteel.
Als je hier in de kerk komt zit het er vol: jonge mensen, oude mensen en kinderen.
Geen luxe kerk maar ook te gebruiken als multifunctionele ruimte, waar zelfs wat lege kratten van de Coca-Cola staan. De slagzin van Coca-Cola over de hele wereld klopt dus wel.
Ik kan nog heel veel vertellen over alle dingen die ik hier meemaak en zie gebeuren. Mijn volgend bericht komt bij de reisverslagen binnenkort op de site.
Hartelijk dank aan iedereen voor de morele en financiële steun!
Warme groet uit Kisumu. Maria

 

Reisverslag 2

Vandaag is het zaterdag 14 december en is het poets en wasdag. Vooral mijn schoenen zagen er niet uit omdat het de afgelopen dagen veel heeft geregend en er in Kenia geen riolering ligt zoals in Nederland. Het water kan dan niet weg en overal is het door plassen lopen en door de mud sjokken. Er is niets zo veranderlijk als het weer wordt wel eens gezegd en dit geldt ook voor Kenia. De eerste week was het hier verschrikkelijk warm, de afgelopen week was het behoorlijk fris. Zo fris dat ik s’ nachts een deken en sprei nodig had en overdag de lange broek en sokken droeg.

De afgelopen week ben ik vaak naar de afdeling therapie in het ziekenhuis geweest. Ik heb met een aantal moeders al gesproken over de voortgang van hun kind maar ook over de micro kredieten. Ook in Kenia is te merken dat het leven duurder is geworden en de mensen nog minder te besteden hebben. Dit heeft tot gevolg dat b.v.  een moeder die maïs of bonen verkoopt minder inkomsten heeft. Het is dan toch mooi dat ze tot nu toe allemaal netjes een bedrag hebben afgelost. Volgende week heb ik nog met 5 moeders een gesprekje.

In St.Clare was ook veel te bespreken en te regelen. De bouw van de multifunctionele ruimte is tot het dak klaar. Om het dak te maken moest er eerst geld zijn en dit is al wel in Kenia aangekomen maar nog niet op de bank in Kisumu. De afgelopen week zijn er n.l. wat vrije dagen geweest. Kenia is 50 jaar onafhankelijk en dat werd gevierd, niet door iedereen omdat de meeste mensen nog steeds geen fatsoenlijk inkomen hebben en in grote armoede leven. Maandag ga ik met Zuster Lucy naar de bank en kan de betaling worden geregeld voor het dak, de bedden de matrassen en de speeltoestellen. Het is namelijk zo, wanneer je een aanbesteding doet bij de plaatselijke bevolking dan moet je direct betalen voor de materialen. Het restant betaal je wanneer het product goed wordt afgeleverd. De tuin ligt er geweldig bij, voor de kinderen zijn er mango’s, bananen en papaja uit eigen tuin. Geweldig!

Komende maandag ga ik naar de Disciples of Mercy. Dit is de school van Evans en Steve die daar speciaal onderwijs volgen. Ik ga daar het schoolgeld en de vervoerskosten betalen voor het nieuwe schooljaar.
Het komende jaar gaat ook Lavin naar deze school. De “Disciples of Mercy” is een gewone basisschool (met ook nog andere vormen van onderwijs op het terrein) waar ook lichamelijk en verstandelijk gehandicapte kinderen worden opgevangen. Het mooie van deze school is dat alle kinderen samen spelen, elkaar helpen met b.v. de rolstoel duwen of helpen met eten geven.
Ook is er een opleiding mogelijk voor jongeren die een beroepsopleiding willen volgen. George, uit ons programma, volgde hier zijn las-opleiding de afgelopen 1½ jaar. Voor George betaalt Amara Foundation ook het schoolgeld. Hij heeft begin van deze maand eindexamen gedaan, het wachten is nu op de uitslag. Die zien we vol vertrouwen tegemoet. George heeft zich goed ingezet en wil graag zijn beroep als lasser uit gaan oefenen.
Over George leest u meer in de volgende nieuwsbrief en op de website. We zijn nl. samen met zijn begeleider aan het kijken hoe we hem kunnen helpen met de start van het arbeidsproces.

Zo vliegen de dagen voorbij hier in Kisumu………

Lieve groet uit Kisumu
Groet van Maria/Mary Vermeer

 

Reisverslag 3

Deze week weer veel regen gezien en gevoeld!
1 x een natte broek van achter op de fiets waarvan het kussen kapot was en dus vol water zat,1 x een keer in de Matato bus die vol slijk zat en waar ik mijn broek van vol had en 1 x bij een restaurant waar het kussen nat was. Nog maar niet te praten over de straten die vol water staan, putten en gaten in het wegdek. Het is iedere dag jumpen om je doel te bereiken.
Vandaag had ik dus mijn lange broek aan en toen ik uitstapte zag en voelde ik al dat alles vol slijk zat. Het leek wel of ik diarree had. Ik ben bij het ziekenhuis met een tod het grootste vuil gaan verwijderen. Hierna mijn tocht voortgezet. Het grote voordeel hier is, is dat na regen de zon schijnt en dus binnen10 minuten mijn broek ook weer droog was.
Mijn trip naar de school voor gehandicapte kinderen duurde deze keer ook langer.
Ik ging met de Matatobus no.10 zoals gewoonlijk, maar toen ik halfweg was zag de chauffeur aan de overkant een aantal mensen staan en draaide hij om, weer richting de stad. Iedereen die verder moest zoals ik ging de matatobus uit en met 10 shilling in de hand gedrukt konden we vervolgens aan de overkant van de weg op de volgende Matatobus wachten. Dit noemen ze flexibel openbaar vervoer in Kenia.
Toen ik deze week in de matobus naar huis ging voelde ik iets kriebelen en wat zag ik … er zat een kip bij mijn buurvrouw op schoot en omdat de matatobus weer overvol zat, zat de kip ook gedeeltelijk bij mij op schoot.
Deze week heb ik 10 kippen voor de Kerstmaaltijd gekocht dus dat wordt smullen met Kerstmis. Inmiddels heb ik zowat alles geregeld en betaald voor het komende half jaar. De melkman, die wekelijks de melk levert in St. Clare en de Udji (meel) weer besteld. Voor het dak is alles geregeld, de nieuwe bedden zijn besteld en ook de speeltoestellen worden gemaakt.
Het schoolgeld voor de gehandicapte kinderen is weer betaald, voor de hulpmiddelen die nodig waren voor kinderen die in het therapieprogramma zitten heb ik toestemming kunnen geven.
Dus de komende week blijven er nog een paar werkdagen over zoals maandag en dinsdag. Woensdag kerstdag en donderdag inpakken. Op maandag ga ik afscheid nemen in het ziekenhuis bij de therapie kinderen en daarna naar de Disciples of Mercy waar George de opleiding voor lassen heeft gedaan en in december eindexamen deed waarvan hij in januari te horen krijgt of hij is geslaagd. Hij is heel goed in de praktijk maar met de theorie had hij meer moeite.
Bij de Disciples hebben we de bestelling van de nieuwe bedden gedaan (40 stapelbedden). George ma g mee werken aan deze bestelling, zijn eerste baantje!

Lieve mensen, hier laat ik het bij, hartelijk dank voor u belangstelling en donaties.

Maria