Carmen, Wiljan, Kanye en Kenza

Bestuurslid Carmen van Bergen is met haar gezin in Kisumu.
Haar gezin bestaat naast haarzelf uit Wiljan, Kanye en Kenza de Klein.
Kanye is 10 en Kenza is 7 jaar oud
Hieronder kun je lezen over hun avonturen als gezin bij de projecten van Amara Foundation in Kisumu

woensdag 10 juli
Even een kort bericht: wij zijn na een geweldige ervaring tijdens een safari, in Kisumu gearriveerd! En: we slapen in het huisje waar in 2006 mijn avontuur hier begon 😃😍

We zijn weer on power haha uur na aankomst powercut 🤣 tot nu. Dat was eerste ervaring zonder licht etc voor de kids. Nu alle apparaten aan t laden want die waren al leeg na 2 dagen bush 😊

zondag 14 juli
Hier weer ff een update…vrijdag 12 en zaterdag 13 juli allemaal voetbalactiviteiten bezocht en besproken…donderdagochtend 11 juli begonnen met bespreking community projecten voetbalclub…clean up actie en kantine…27 juli gaan we met de voetballeden en bewoners Manyatta de buurt schoonmaken…de insteek is dat dit halfjaarlijks gaat plaatsvinden…ik ben erg benieuwd omdat ze het groots aan willen pakken en enkele belangrijke mensen uit de buurt moeten meegenomen worden in het verhaal…komende week officieel een brief afgeven bij deze mensen…later die middag na een bezoekje aan de masaaimarkt…gaan we het stuk grond bekijken wat ze evt kunnen huren en waar ze een soort kantine op kunnen bouwen…voor de kids een eerste stukje wandelen door de slums…en dan is dit het randje 😊…dan gaan we de training van een groepje kids bekijken…Kanye start een beetje verlegen mee maar dan vindt hij het toch te veel worden…toch geniet hij stiekem van de training kijken…tijdens de training gaat de zon onder en met de tuktuk gaan we naar de Tuskys om boodschappen te doen en eten wat bij buddys…een heerlijke dag en weer stof tot denken…zaterdagochtend voetballen de jongens onder 10 tegen Coventry uit Nyalenda en na een flinke partij in de 2e helft dan toch 2 doelpunten voor Urusi en dus winst! Tijd voor een traktatie drinken voor deze kids om het te vieren…dat vindt kanye een leuk en goedkoop feestje haha…kost dit maar €8,- voor al dit drinken ☺…via de kiosk van Francis, waar we een frietje eten met Sharon en wat kletsen, lopen we het laatste stuk naar ons huisje…waar de kids alle avonturen van zich af kunnen zwemmen. Er valt ook een flinke bui!!

maandag 15 juli
Vandaag stond een familiebezoekje gepland in verband met plaatsing kinderen…duurde wat langer dan gedacht…de weg was deels weg….de bruggen waren niet alles en de wandeling was slippery when wet…ons busje kwam dus vast te zitten en het vergde heel wat manpower om hem weer los te krijgen. De kids vonden het geweldig!!

woensdag 17 juli
Vanochtend zijn we heerlijk lopend naar de therapie gegaan…wat een goed looppad is dat tegenwoordig! Tegenwoordig zijn er tijdens schoolweken maar weinig kinderen op de therapie…Mercy en Triza zouden er zijn maar we zien alleen Triza. Deze mama is altijd zo lief voor haar dochter en helpt ook altijd anderen. De therapeut geeft aan dat haar spasme minder is geworden. Fijn om hen weer te zien!

donderdag 18 juli
Wat een dag vandaag…na een relaxe start thuis…de kids hebben slingers opgehangen…tekeningen gemaakt en ontbijt gemaakt voor Wiljan. Eerst komt Jacob onverwachts op bezoek. Hij wist dat we er waren, had ons gezien maar nog niks gehoord.(ik had een verkeerd/oud nummer😏). Daarna komt de Milkman ons ophalen om naar Awasi te gaan. Met een Duffel vol spullen, Wiljan,Kanye en Kenza in de pick up bak en ik voorin vertrekken we naar Awasi. Hier verblijven 7 van onze meervoudig gehandicapte kinderen. Een relax ritje van 1,5 uur langs groene velden, rijstvelden en markten. Bij Awasi worden we hartelijk ontvangen en de kids lachen om de mzungus achterin de bak😃. Meerdere kids hier zitten in een rolstoel, zijn doof /slechthorend of blind/slechtziend. Bridget herken ik meteen weer. Austin zit stevig in zijn rolstoel en Moses wordt door zijn vrienden rondgereden! Wat gaaf om Moses en zijn mama zo vrolijk te zien! Moses beet zichzelf altijd (zelfs zijn vinger eraf). Moses heeft echt vriendjes en vriendinnetjes gemaakt! Heerlijk. Felistas de therapeut, die hier sinds een jaar op Awasi zit (zat eerst bij Desciples waar ook enkele gehandicapte kids zitten) is zoals iedere dag bezig met therapie geven. David vindt het pijnlijk om doorgestrekt te worden en laat dit ook horen. Melvin zit in zijn rolstoel, Joash in de stabox en Jennifer is de volgende in rij voor therapie. Kenza vindt het allemaal wat te heftig worden en de tranen staan in haar ogen. Kanye geeft uiteindelijk wel een boks aan de kids. Al snel komen we op de mankementen van de rolstoelen. Slappe band hier, hoofdsteun afgebroken, voetplaat bijna afgebroken…tja het zijn ook niet de minste die in de stoelen zitten. En onderhouden blijft toch moeilijk hier. Ik probeer ze er toch nogmaals op te wijzen dat een band die gemaakt wordt maar weer slap is beter snel vervangen kan worden. Kanye vraagt ondertussen wat een kindje zittend op de grond in zijn eigen wereld heeft. Hij vindt het een lief jongetje. Het jongetje is doof en blind, lijkt een heel verhaal in zijn wereld te maken en lacht breeduit. Al snel ben ik, met mama moses die meteen haar handen mee uit de mouwen steekt, te sleutelen aan de rolstoelen…goed om te zien dat de kist en koffer met werkspullen en voorraad van vrijwilliger Lars(april 2018) nog in goede staat is. Ook Kanye en kenza komen los en worden al rennend achtervolgd door een horde kids 🤣. Na wat thee geven we de volgeladen tas aan zuster: sportsets van dkjo uit Mierlo, houten tel/spelmateriaal van t Stekske, klei van t Heerbeeck, handpoppen, kleding van diverse mensen, incomateriaal voor de therapie matrassen. Allemaal komt het goed terecht! En onze kids zijn nog steeds aan t spelen 🥰 alweer half 3 en we wilde de verjaardag van Wiljan de middag en avond ff met zn vieren zijn😁…de pick-up wordt weer geladen met mzungus een lege tas een rolstoel en wiel met kromme spaken….en mama moses tot aan Ahero junction…bij Francis willen we een frietje gaan eten maar die heeft geen aardappelen meer en dus geen friet 😂…Ayub (Urusi)komt op de fiets nog een cadeautje brengen..allemaal ons eigen naamarmbandje…kei lief…dan naar ons huisje ff relaxen…al zijn ze ons muskietengaas van de ramen aan t vervangen en bij de pool zijn ze met kruiwagens op en neer aan t rijden 🤣…maar dat kan de pret om hartjescake en bierpakket niet weghalen 😊…om 20u gaan we lekker uit eten bij Laughing buddha waar we allerlei gerechtjes bestellen die we niet echt kennen. De kids genieten van een heerlijke milkshake en de toetjes zijn overheerlijk maar veel te groot en echt ik krijg m niet op volgens mij voor het eerst in Mn leven 🙃

vrijdag 19 juli
Na een leuk gezellig verjaardagsfeestje gisterenavond bij de laughing budda was er vanmorgen effe de tijd om op zijn Carmen’s op te starten.. lekker relaxt en pole pole.. de kids hadden zelf ff nog snel het zwembad gevonden en rond 11:30 stapten we uiteindelijk in de matatu om een ritje naar Kibos te maken.. Want er stonden toch wel wat dingen op de agenda..
Dus eerst de Matatu in op weg naar Kibos.. Onderweg viel me op dat telkens als we een beetje downhill gingen de chauffeur de motor afzette (of hij sloeg af, ikke niet weten) en op een gegeven moment viel hij regelmatig uit em telkens wist hij hem weer aan de praat te krijgen.. En uiteindelijk rolde hij dus een benzinestation binnen. En ik hoorde de chauffeur ff diep zuchten dat ie dat toch gered had..
ik zou zeggen, knal die tank vol en door.. maar tot mijn verbazing gooit hij er een liter of 5 in en gaat weer op pad..
Maar we komen dus in Kibos aan en worden hartelijk ontvangen door een plaatselijke DJ met MC die van alles richting ons roepen, maar wat precies… (blijft een apart taaltje) na wat zoeken en de weg vragen komt het Carmen weer bekend voor..
En zien we uiteindelijk George op de pikipiki op ons af komen.
George is een jongen die nou 29 is. Carmen heeft hem in 2006 ontmoet. Hij heeft ernstige vergroeiingen aan zijn heup en been.. maar destijds dankzij therapieën en door een opleiding en een microkrediet van Amara heeft George een goed lopend wending (las) bedrijf weten op te starten. Het is zo’n goeie kerel en weet ook binnen no time het voetenplankje voor de rolstoel van Moses te repareren en te lassen. Toch kijk ik er elke x raar van op hoe ze alle apparatuur hier via de benodigde Mac Gyver maniertjes weten te laten werken. Overal zie je kabeltjes heen lopen. En hoe het allemaal aan elkaar zit.. haha..
I love it..
Na een colaatje en een leuk spontaan gesprek over zijn toekomst staat hij erop om ons terug naar de main road te brengen. En dat is toch ook al snel een wandeling van een minuut of 30..
En dan gebeurd het.. in de verte rijdt er ineens de schoolbus voorbij van de disciples of mercy.
Dit is een school waar Evans (ook woonachtig in Kibos) op zit. Carmen heeft vanaf 2006 een zwak voor hem.. Evans is geboren met een waterhoofd en heeft hierdoor een forse achterstand in zijn ontwikkeling opgelopen. Maar hij straalt zoveel vrolijkheid uit en in de loop van de jaren heeft hij ook behoorlijk wat vooruitgang geboekt. Onder andere dankzij de hulp van Amara.
Maar helaas.. Hoe hard we roepen, de chauffeur ziet ons niet. Niet precies wetende waar Evans en zijn moeder woont beslissen we om een matatu te pakken eb terug te gaan naar Kisumu. Wachtende op de matatu komt ineens de bus weer voorbij en roept Carmen ineens: daar zit ie, daar zit ie.. en vervolgens vliegt Kenza aan de hand van Carmen de weg over, waar de bus is ingereden.
Nadat ook een pikipiki rijder de bus tot stoppen maant, komen we bij de bus.. voordat ik bij de bus kan komen, zie ik carmen al in de bus zitten met Evans. En wat mooi.. hij krijst het uit met een glimlach van oor tot oor… Hij herkent haar.. Wauw, wat een gaaf moment…
We gaan mee, zeggen we tegen elkaar.. we gaan met Evans mee naar moeder Mary…
We zitten nog geen 5 minuten in de bus totdat de chauffeur stopt en in de verte moeder Mary komt aanwandelen met een kleine uk achter haar aangewandeld. In eerste instantie kijkt ze vreemd met al die Mzungu’s rondom haar Evans. Totdat ze Carmen herkent en er een kleine glimlach op haar gezocht komt..
Nadat we uitgestapt zijn en zij Evans op de rug heeft getild.. (ja, getild.. Het is een jongen van 15.. En zij neemt hem overal mee naartoe.. op haar rug..) lopen we een minuut of 10 naar het huis waar Evans woont. We worden weer hartelijk ontvangen en Kanye en Kenza hebben weer het meeste bekijks… En worden heerlijk aangegaapt door al de kleine kids die daar aan het spelen zijn..
We worden hartelijk ontvangen en ze maken heel snel alle stoelen vrij en schoon voor de onverwachte gasten. Ze leggen Evans op zijn bed in de kamer, waar hij door de combinatie spastisch en blijheid bijna een gat maakt door de muur met zijn hoofd.. daarna besluiten ze om hem gezellig op een klein stoeltje bij ons te zetten.. we zijn uiteindelijk blij dat George er ook nog bij is. Want moeder Mary heeft het af en toe te kwaad als ze over Evans heeft en niet uit haar woorden komt. Er zijn wat issues die ze verteld waar we mee aan de gang zullen moeten.. En deze zo goed mogelijk proberen op te lossen.. Maar mijn respect gaat echt uit naar de moeder..
Haar gezondheid is ook niet altijd alles. En wat ze voor Evans doet. En haarzelf misschien teveel wegcijfert.. man oh man… wat kunnen wij dan in Nederland toch om domme dingen zeuren en z#%ken! Na een colaatke en het besef dat we in Carwash ook nog een afspraak hebben, nemen we afscheid. En Evans knijpt nog 1 x Carmen helemaal fijn.. We pakken een tuktuk en nemen George mee tot aan de main road.. Daar nemen we afscheid en spreken af elkaar volgende week nog ergens te zien..
Op het stukje in de tuktuk van Kibos naar Carwash Kisumu hoor ik het gebrabbel niet van de kids.. denk alleen maar echt aan hoe vrolijk dat jochie was. Een jochie wat ‘gevangen’ is in een lichaam wat helaas niet doet wat een jongenslichaam van 15 moet doen….
En wat niet de speciale behandelingen en materialen heeft wat wij in Nl hebben. En last but not least, wat moeder Mary allemaal opoffert..
en daar word ik ff stil van…
Maar lang had ik daar niet de tijd voor…

Aangekomen in Carwash wandelen we naar de woning waar mama Mercy woont.. Mara Mercy is op dat moment nog niet thuis, maar we worden ontvangen door een aantal dames die door het huis hollen.. Take a seat, Mercy komt zo..
Er komen steeds meer dames binnen en zijn hard in de weer met van alles en nog wat. Er wordt gevraagd of we wat willen eten.. Ugali met vis.. een klein beetje zeggen we, omdat we die mensen niet tot last willen zijn. En het na zo lang aandringen wel bijna moest.. Haha..
uiteindelijk komt mama Mercy bonnen.. Mama Mercy is dus de moeder van Mercy, een meisje van een jaar of 9.

Mercy is geboren met een cerebrale hersenstoornis. Ze is spastisch, heeft geen controle over haar hoofd en heeft een vergroeiing in haar rug. We hebben haar maar even gezien. Want we kregen het eten voorgeschoteld. En binnen no time zaten er ongeveer 9 vrouwen en 1 meneer in de kamer te eten..Carmen en ik wisten bij God niet wat dit had te betekenen. Uiteindelijk kwamen we erachter dat dit leerkrachten van een school waren die een uitstapje hadden gehad in Kisumu en bij de familie van mama Mercy kwamen eten. Toen ik achterom keek zag ik idd een stuk of 40 kinderen in de achtertuin met een bord op schoot. Door deze drukte komt het gesprek niet echt op gang…En spreken we af dat Carmen en Kenza morgen een mooi jurk gaan uitzoeken bij moeder Mercy die de echte Keniaanse jurken (met die vrolijke kleuren) maakt.
Na van haar nog wat heerlijke snacks te hebben mogen krijgen besluiten we om de matatu te pakken om in het centrum de tuk tuk te pakken om ons naar Massai market te laten brengen. Waar al de nodige bestellingen klaar liggen om mee naar Nederland te nemen. Nadat we daar nog wat rondgeslenterd hebben en echt overal naar binnen werden gehaald…allemaal om een mooi prijsje te maken, besluiten we nog ff om naar de supermarkt te gaan om nog wat boodschappen te doen.
Om een uur of half 9 vallen we hier uiteindelijk vermoeid binnen en binnen 2 minuten nadat de deur dicht valt, valt het met ballen uit de lucht..
Ideale avond om dit verhaal te typen.. En mijn emoties te delen..het was mooi zwaar vandaag..kromme zin..maar hij klopt wel.

Ik ga nog ff genieten van het tikken op het dak..en genieten van mijn uitzicht op een slapende Carmen.

zaterdag 20 juli
Vanochtend meidendag gehad. Kenza zelf stof uitgezicht voor een nieuwe jurk, lekker fruit op jubilee markt gehaald en de jurk uitgezocht en aangemeten bij mama Mercy (waar we gisteren op bezoek waren). De middag heerlijk relax aan de pool…en zelfgemaakte pasta eten…morgen staan er 2 wedstrijden jeugdvoetbal op het programma!

zondag 21 juli
Gisteren een hele dag op Ubunga sportpark gezeten.. de JO14 en de JO16 moesten beide op Ubunga sports ground spelen. De JO14 mochten om 10 uur al het spits afbijten. We hadden voor ons doen een hele goede opstart en hadden lekker ontbeten en hadden op tijd onze tuktuk driver Sammy gebeld.. om 9:50 stonden we bij de poort te wachten. Helaas had Sammy de Pole pole stand opstaan en kwam hij rond 10:30 aantukken!
Na een ritje richting de Ubunga sportsground kwamen we er daar achter dat de jongens van de JO14 nog rustig zaten te wachten. Een team dat om 9 uur moest ballen was later, en 1 van de grensrechters was zelfs nog later. Dus was de wedstrijd van 9 uur net begonnen, en mocht de JO14 ook iets meer dan een uurtje in het gras onder een boompje hangen, liggen, slapen..
Toen we aankwamen zagen we de shirtjes van de wanroijse handbalvereniging al mooi geordend liggen. Deze hadden we de dinsdag ervoor geschonken, en wat waren ze er trots op. Ook de nieuwe (2e handse) schoenen werden uitgedeeld..
Tijd voor de warming up. Een pittige warming up werd er gedaan. Wat me opviel was dat alles gefilmd werd. Al snel werd me verteld dat de nieuwe Messi met de JO14 mee doet. En dat vrienden/broers alles opnemen om ooit eventueel een demo movie van zijn skills te maken.
Tegenstander voor vandaag was Dala uit CarWash. Een team dat bestond uit allemaal potige jongens. Behalve de spits. Deze was kleiner dan onze Kenza..
Na een uitleg aan mij hoe ze nog met spelerspasjes werken, waar iedereen ook gewoon een nickname kon zetten, kon de wedstrijd beginnen. Michael Owen, Karim Benzema en Messi stonden dus op het voor ons middeleeuws wedstrijdformulier.
Al snel werd duidelijk dat Urusi de duels makkelijk won en ze fysiek ook veel sterker werden.
Toch duurde het even voordat ze dat in doelpunten konden uitdrukken.
De eerste goal was een heerlijk afstandsschot dat door de keeper niet goed werd verwerkt en van dichtbij hard door de netten werd geschoten…
correctie…. ze hebben geen netten… Maar hij ging netjes door de paaltjes. Daarna viel de 2-0 vrij snel. Dit was een schitterende aanval, over 7 of 8 schijven en een strakke voorzet werd deze knap voorbij de keeper gekopt.
Meteen werd er voor rust gefloten en kwamen de jongens ff relaxt liggen langs de kant. Nouja, het was warm.
Ze moesten op adem komen..
Water was er nog niet. Daar dachten ze toen pas aan. Na een speech van de coach, van Carmen (en ja, ze zei echt nuttige dingen) en van mij kon de 2e helft beginnen.
Eigenlijk was de 2e helft niet meer om aan te zien.
Dala wilde niet meer voetballen en lag regelmatig op de grond omdat ze simpelweg omver werden gelopen op een correcte manier.
Hierdoor kwam Urusi ook niet meer aan lekker voetbal en besloot de scheids om 10 minuten eerder af te fluiten omdat hij het niet leuk meer vond voor Dala!
En toen was er water..
alles werd gebruikt om vocht aan te vullen, zelfs de pionnen werden gebruikt alsof het grote pullen waren.
Maar 2-0 winst. Klasse mannen..
De jongens hadden wel een soda verdient. Dus wij met de jongens en begeleiding de slumbs van Ubunga in om een shopje te zoeken.. uiteindelijk 1 gevonden en ik sta ervan te kijken.. 25 flesjes fris en wat mag ik afrekenen.. 800 shiling wat omgerekend 8 euro is.. 😎
Na het gezellige drankje gaan we terug naar de sportsground waar de JO16 rond 13:00 moet aantreden.
Maar 13:00 word al snel 14:00.. En 14:00 word 15:00..
Ze wachten en wachten op de tegenstander en word er elke keer een andere wedstrijd tussen gegooid. Uiteindelijk mogen ze toch omkleden en aan de warming up beginnen..
Na een 20 tal minuten warming up komt er een kereltje op het sportpark en die linea recta op de coach afloopt. Hem iets in zijn oor fluistert en zoals hij kwam ook weer zo het sportpark verlaat.
De tegenstander komt niet…

Een walk-over. 2-0 winst en 3 punten. Maar de jongens hadden liever willen ballen..
Ze balen…

Na dus een uurtje of 5 op het sportpark hebben te vertoefd kunnen we verder naar onze volgende afspraak..
Op bezoek bij Jacob..

Ps: mij viel Messi niet echt op… 🤪😎

maandag 22 juli
We waren bij onze reisblog gebleven bij de maandag..
In de ochtend hebben we hospital Russia bezocht. Daar gesprekje gevoerd met Samoo. En wat spullen achtergelaten dit de technische dienst van het ziekenhuis zou maken voor de rolstoelen van Awasi.
Daarna naar de Massai market geweest om mooie spullen te kopen om de webshop van Amara weer aan te vullen. Ook nog wat leuke spulletjes gevonden voor ons eigen nieuwe stekkie. De spullen weggebracht en daarna wilden we gaan genieten van de zonsondergang op de rooftop van het Acacia hotel. Helaas werd het snel bewolkt en konden we voornamelijk van het eten genieten. Was wel een beetje high society tentje..kom er weer achter dat dat niets voor mij is.

dinsdag 23 juli
Op de dinsdag stond in de ochtend St. Clare op het programma. Na een hele rare omweg die de tuk tuk driver nam kwamen we helaas na het speel”kwartier” daar aan. Kids zaten in de klas en dus gesprek gehad met zuster Lucy. Alvast zitten brainstormen over wat de 7 studenten van het Heerbeeck ( waar Evelien les geet) kunnen gaan doen als ze in februari hier samen met Evelien en Carmen land komen om de projecten te bekijken en de handjes uit de mouwen te steken. 1 van de zou het speeltuintje opknappen en schilderen kunnen zijn. Tis alweer 5 jaar geleden dat Niels, Zinzi, Carmen en ik dit geschilderd hebben. Ook is er het een en ander afgebroken en heeft het lasbeurtje nodig van George de lasser.. Deze even gebeld en afspraak gemaakt om te komen kijken naar het te lassen werk.
Toen was het pauze op school en nog een lekker hapje meegegeven (rijst met green gram).
Na het eten moesten we snel naar de main road om een matatu te pakken. We hadden namelijk vanaf 14:00 een boel afspraken staan bij ons op de compound..we waren net thuis toen Mark van de kaarten aan de deur stond, hij had er 180 bij en er zitten echt schitterende bij. Voor veel gelegenheden..
Daarna kwam een delegatie van Urusi (voorzitter Sospeter en Secretaris Ayub) om de voortgang van het nieuwe clubhuis en de clean up actie (schoonmaak van een groot deel van de slums van Manyata) te bespreken. En ik sta echt elke x versteld va met wat voor passie ze over deze projecten spreken en dat ze de community in hun wijk zo bij elkaar willen brengen.Ook heeft hij een plan op papier wat gewoon netjes is..na wat afspraken te hebben gemaakt met ons over de spullen kopen voor de clean up actie en van allerlei tropisch fruit te hebben genuttigd vertrekken de heren.

En kan ik aan het eten beginne, wat Molly komt op bezoek. En deze wou genieten van mijn kookkunsten. Het was echt een gezellige avond en wat weet zij veel van Kisumu en kent zij veel mensen. Zij gaat met Carmen en Evelien de hele trip verzorgen van die 7 studenten in februari..Ook had ze een hele heldere kijk op het verhaal van Evans. Wat de komende week een vervolg krijgt..

Het zijn drukke dagen. Maar het is oh zo gaaf..

woensdag 24 juli
Woensdag werden we al vroeg (8:30 🤓) opgehaald door Austin the Milkman. Een dagje Awasi staat op het programma.
Austin was netjes op tijd en mocht van ons even in de stapel kleding duiken om te kijken of er nog iets bij zat, wat hij eventueel aan zou kunnen. Hij had een paar dingen gekozen en uiteindelijk vond hij echt iets gaaf.. Een shirtje van de marathon Eindhoven die Carmen een aantal had gekregen van collega Wendy. Hij deed hem over zijn blouse aan, en heeft hem de hele dag aan gehad. Stiekem verwacht ik dat hij er ook in geslapen heeft.. 😏
Austin had 1 rolstoel meegenomen van Awasi het eerste bezoek. Hij zou wat dingetjes eraan (laten) maken.
Nou hij stond al in de bak en hij zag er pico Bello uit.
Op naar Russia om daar ook een rolstoel op te halen die ze daar zouden maken.
Carmen sprong daar uit de pick-up en ging de rolstoel ophalen. Ik zag het al aan der koppie toen ze terugkwam…
hij is niet helemaal 100 % gemaakt… banden stonden nog slap op de velg..
Dan maar naar de lokale fietsenmaker die langs straat zijn business heeft..
Onderweg nog een krantje gescoord die ze gratis uitdeelden langs de main road.
Bij de fietsenmaker aangekomen werd de rolstoel goed gecheckt. Alles was goed tot bleek dat de buitenband niet in de velg past.
Dus weer verder naar de volgende fietsenboer die buitenbanden verkoopt. Nog wat bidon kit scoren om het 1 en ander te plakken. En zo waren we uiteindelijk na 3 uurtjes onderweg naar Awasi.
Kanye, Kenza en Carmen waren er moe van geworden en deden de oogjes toe tijdens de trip van een klein uurtje.
Ik geniet van hen en van de dingen die ik zie langs en op de weg…
Uiteindelijk komen we aan bij Awasi en worden weer heerlijk begroet met gegil en gekrijs van de kids… ❤❤❤
Al snel ging Carmen, Austin en Ik aan de slag met de rolstoelen van de kids. Ze werden gerepareerd, opgepompt, gepoetst, verwisseld en kregen de naam van het kind wat er het beste inpast..
Kanye en Kenza waren al snel weer de speelmaatjes van de kids daar..
niet alleen de rolstoelen van de kids van Amara maar alle kids werden onder handen genomen. En dat werd echt door blije koppies gade geslagen… Na een heerlijk maal daar deden we de laatste dingen aan de rolstoelen en klaar waren we.. ff groepspic. Met vele lachende gezichten.
We hadden ook nog van allerlei speelgoed en knuffels bij om uit te delen aan de kids. Al snel was jong en oud aan het ontdekken..
Toen was het tijd om te gaan. Anders zouden we in het donker in die bak moeten zitten en dat was net teveel van het goede.
In Kisumu aangekomen besloten om met Austin een hapje te eten bij Mon Ami waar ik 5 jaar geleden ook was geweest met Carmen, Austin en Victor.
Mon Ami was niet meer. Er was een hotel dichtbij de Mall waar het was gevestigd en deze had alles opgekocht rondom deze Mall. Het is een beetje westers geworden. En dat vind ik jammer. Het “kneuterige” waar ik zo van hou in Kenia verdwijnt langzamerhand. En pole pole is ook al geen pole pole meer.
Toch weer lekker gegeten en op naar huis…
Heerlijke dag…

donderdag 25 juli
We begonnen vrij polepole aan deze ochtend.. na ons ontbijt zaten we te wachten op een telefoontje van Ayub. Deze was dus met Francis en Sospeter op pad geweest om spullen te kopen voor de zaterdag als we een cleanup gingen houden in de wijk flamingo in Manyatta. In eerste instantie zouden we vanaf het begin mee gaan. Maar het leek ons beter dat we als mzungu’s (blanken) niet mee zouden gaan. Want dan zouden die kruiwagens in 1 keer bijna 2x zo duur zijn..
Dus we kregen om 10:45 een telefoontje dat de spullen klaar waren en of we mee de spullen gingen opbergen.. en dan konden we meteen het nieuwe clubhuis/videohal zien van Urusi!
Stukje lopen over de main road en ze stonden al te wachten bij de lokale Boerenbond…
wij dus met zijn allen in polonaise naar Manyatta! Man oh man.. we hebben elke dag wel mensen die hun nekspieren verrekken, maar nou werden we nog meer aangekeken.. blanken met een kruiwagen in de hand…. 😏😏😏
Uiteindelijk kwamen we aan in het nieuwe clubhuis.. wat dus in een tijdsbestek van 4 dagen was gebouwd.. Vond dat ze het aardig voor elkaar hadden en er zat zeker een idee achter.. Helaas hebben we hier geen foto’s van.. maar denk nog wel dat ik er deze week nog wel langs kom.. toen naar de plaatselijke wijk kerk, waar we de kruiwagens etc mochten stallen. Daar nog een heerlijke chapati naar binnen mogen werken..
daarna zijn we mee gegaan naar Francis zijn huisje.
Vond het zeer leuk om daar zijn dochter Kenzi te mogen ontmoeten.. wat een skeetje..
Kon het niet laten om Kenzi en Kenza even op de foto te zetten… ook de zus van Sharon de vrouw van Francis, woont bij hun in, omdat ze alletwee nogal veel weg zijn voor hun eigen kioskje. En Francis heeft nogal wat dingetjes erbij….
Was een gezellig bezoekje en na wat belangrijke dingen besproken te hebben gingen we achterop de pikipiki 🏍 om ons naar St Clare te laten brengen waar we een ontmoeting zouden hebben met George. Die kwam opnemen wat hij allemaal moet lassen in het speeltuintje.. en dat hij meteen een prijsopgave kan maken voor alles wat hij nodig heeft..
Wat een gouden hartje heeft deze vriendelijke man toch.. de kids spelen ondertussen met elkaar op de familieschommel en de wip…of lopen in een slinger achter elkaar…
Na het opmeten en het dag zeggen tegen de kids, vertrokken we naar de main road om met een matatu richting de tusky’s te gaan om daar ergens een hapje te eten. Uiteindelijk bij de buddy’s terecht gekomen en genoten van een sizzling beef schoteltje.. daarna richting huis, en nog wat dingen op papier gezet voor de projecten…

vrijdag 26 juli
Vrijdagochtend was een Kanye en Kenza dag. Na een lekker ontbijt in ons huisje de kids het zwembad in. Lekker fruitje erbij, en relaxen. We hadden pas om 16:00 een afspraak in town met Kick, dit is een klein bedrijfje waar Mark werkt. Hier maken ze van allerlei afval hele mooie spulletjes! Ook zorgen zij voor het grootste deel van de kaarten die wij verkopen. En had er nog een paar klaar. We vonden het leuk om deze op te gaan halen en te kijken hoe het allemaal in zijn werk gaat.
En het was de moeite waard. Wat gaaf om te zien hoe ze binnen no time een fietsje maken van een tinnen/koperen draadje. En de hyacint vellen lagen overal te drogen.. na een leuke rondleiding en aankoop van drie 3D fietsen, gingen we richting Francis, want we hadden zin in een frietje

zaterdag 27 juli
Zaterdag….
De dag van de clean-up..
We waren vroeg uit de veren om richting Manyatta te vertrekken waar we in de wijk Flamingo de clean up gingen doen…
De clean up was een idee van voetbalvereniging Urusi.
Doel was om de wijk weer schoon te maken en dat men het besef kreeg dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor de rotzooi… Dat het een kleine moeite is om dat papiertje/plastic even in je broekzak doet bewaren en dan in de afvalbak te gooien in plaats van het direct uit de handen te laten vallen… Dit word een zware opgave om dat duidelijk te maken, want het zit zo in hun cultuur…
We hadden dus de matatu gepakt en ons laten afzetten in Manyatta. En toen gebeurde het… Carmen was de weg kwijt.. haha.. dit is echt de eerste x dat dat deze vakantie gebeurd.. haha..
Na wat telefoontjes naar Ayub en Francis besluit Ayub ons te komen halen..
toen hij er was en we hadden na 150 meter een bochtje links gepakt hoor ik achter me: oooow, zitten we hier.
Aangekomen bij de lokale kerk, waar de leden van Urusi een tentje (niet echt Rinico kwaliteit) hadden neergezet, kwamen we er achter dat we ondanks we te laat waren, eigenlijk de eerste waren..

Dan maar eerst een heerlijke chapati, die Kenza helemaal zelf mee kan maken! Yammie..
als we terugkomen is er al iets meer activiteit bij de tent. Onze vriendin Molly is ook gearriveerd. Maar nog in mijn ogen te weinig. Praat even met Ayub en deze zegt: dit is de Keniaanse opstart.. we gaan nou de kruiwagens halen etc en dan zal het snel gaan..

Yeah right, dacht ik.. En had der weinig vertrouwen in..

10 minuten later.. wauw.. der waren er ongeveer 25. Ayub gaf iedereen handschoenen en een stofmaskertje. Iedereen kon zijn favo werkgereedschap uitkiezen en daarna gaf hij het startschot en we begonnen aan 1 kant met zijn allen.. ik had een hark bij om uit de slootjes het afval te krabben en het afval bij elkaar te harken op hoopjes..

Het begon echt op zijn Keniaans.. alles door elkaar heen.. Na 10 minuten was ik met Kanye al bezig toen ik het even te zwaar kreeg.. Waarom dacht ik.. waarom… het is echt een puinhoop.. kinderen die er door heen lopen… wat vond ik in 10 minuten; heel veel plastic, glas, slippers, zakken, bh’s,verschillende soorten tasjes..
Wat me opviel was dat er steeds meer mensen bijkwamen en dat het steeds sneller ging en iedereen een taak had.. na een uurtje waren we de tent al voorbij en begon het melig te worden. Iedereen wilde een selfie met de mzungu’s. Er werd gezongen (ook in het Nederlands, maar van links naar rechts kreeg ik ze niet..
Na anderhalf uur (echt doorpezen) waren we klaar..

We gingen richting tent waar de stoelen al klaar stonden en er fris en brood voor iedereen was gehaald!
Nadat iedereen zijn drankje en half brood had, konden ze beginnen met de speeches. Er was een afgevaardigde van de Chief, dat is een soort district burgemeester. Waar we vorige week de goedkeuring hadden gehaald.. en een aankondiging hadden gedaan.
Ook het bestuur van Urusi kwam aan het woord. De afgevaardigde van de kerk. En toen mocht Carmen namens Amara haar zegje doen. En ik hoop echt dat deze speech doordringt. Hou het schoon, voor de natuur, voor jezelf en de kinderen.. En maak anderen er bewust van. Daarna werd er nog meerdere keren uitgesproken dat we voor altijd welkom zijn daar in Flamingo.
Goed dat we dat weten..
Na het afscheidswoord van Ayub gingen de meeste mensen na nog een goede handdruk en een knuffel.

Daarna nog even met een aantal mensen een evaluatie gedaan. Daar kwamen zeker wel wat bruikbare dingen uit..
Deze kunnen we uitwerken en meenemen naar februari 2020 wanneer Amara dit weer gaat organiseren, met de 7 studenten, en met Urusi..
Toen we klaar waren en ik ff een stukje weg wandelde zag ik echt een verschil met de zijstraten. Het was echt schoon…
Nou die zijstraatjes nog… 😕

Maar het mooie is dat er toch wel een groep zich er bewust van is.. En deze wil echt wel…