Begrafenis van Joyce

We maakten al eerder melding van het verdrietige bericht dat Joyce, een van de kinderen uit het Project Therapie begin oktober is overleden. De begrafenis vond na drie weken plaats. Ik, Lisanne was in die tijd op bezoek in Kisumu en bezocht namens Amara Foundation de begrafenis. Samen met zeven moeders die ook deel uitmaken van het Project Therapie reisden we naar het dorp waar de ouders van Joyce wonen. Een reis die uren duurden….. deze afstand legde de moeder van Joyce, twee keer per week, gedurende vier jaar af met haar kind. Daarna hebben we therapie gelukkig kunnen organiseren in een stad dichter bij haar woonplaats, maar ook dit was nog bijna een half uur rijden achterop een brommer over zeer slechte weg. Mijn respect voor de ouders/ moeders neemt ieder bezoek toe! 

Bij het huis aangekomen, in een vrijwel verlaten gebied staan ongeveer tien kleine huisjes van zand en golfplaten bij elkaar en ….. zes grote party tenten inclusief honderden stoelen. Onwezenlijk! We gaan eerst afscheid nemen van Joyce, condoleren de familie en ik overhandig moeder de fotolijst met mooie foto’s van Joyce en een envelopje als bijdrage aan de begrafeniskosten namens Amara Foundation. Er zijn ruim 250 – 300 mensen, die zingen, bidden, toespraken houden en last but not least ook allemaal daar eten. Een kostbare aangelegenheid, waar de gemeenschap een steentje aan bijdraagt maar wat ook de familie op hoge kosten jaagt. Het leven van de overledenen wordt gevierd, zoals een van de gasten mij vertelde. De sociale druk om op deze manier geliefde overledenen te begraven is helaas groot. 

Joyce wordt begraven op het familie erf, zoals dat bij de Luo’s gebruikelijk is. Een van de toespraken vond ik schokkend. Hierin kwam naar voren hoe sommige mensen nog denken over gehandicapte kinderen en hoe moeder daar de schuld van krijgt. Werkelijk schrijnend.  

Moeder bedankte in haar toespraak Amara Foundation en vroeg aan ons om a.u.b. door te gaan met het geven van ondersteuning aan gehandicapte kinderen en hun families. Hartverscheurend. 

We (de zeven moeders en ik) hadden veel gespreksstof op de terugweg. Werkelijk “one big family”! Ik voelde me verdrietig en trots tegelijk. 

Een ding was wel weer duidelijk: we zijn relatief klein maar betekenen voor sommige gezinnen heel veel! En dit mede dankzij u, onze sponsors!