Lisanne en Maria

Woensdag 13 maart 2019

Maria en Lisanne in Kisumu

Na een voorspoedige vlucht gistermorgen aangekomen in Kisumu. Zonder problemen met 120 kilo bagage door de douane. Pffff, daar zijn we iedere keer weer opgelucht over!
Gisteren spullen uitgepakt en geordend, boodschappen in huis gehaald en verder rustig aan en op tijd naar bed.
Vanmorgen Samoo in het ziekenhuis even bezocht. Mercy en haar moeder waren er ook i.v.m. therapie voor Mercy. Natuurlijk over Lavin gesproken. Samoo vertelde ons dat alle moeders van “ons” therapieproject naar de begrafenis zijn geweest. Dat zegt wel iets over de band die ze met elkaar hebben, elkaar steunen in verdrietige tijden. Fijn om te horen. 

Voor morgenmiddag een meer uitgebreide afspraak gemaakt met Samoo. Daarna naar St. Clare Childrenshome gereisd. Daar worden we enthousiast ontvangen door zuster Lucy, haar medewerkers en alle kinderen. Zuster Lucy heeft altijd veel verhalen over de kinderen, de families. Ze showde ons vol trots de tuin. Ze heeft enkele nieuwe water tanken dus de kans op een goede oogst is weer groter. 

Plannen gemaakt om bij enkele gezinnen op huisbezoek te gaan. Tot slot ruim een uur in de klassen doorgebracht, de kinderen hadden “zang en dans”. Ze beginnen aanvankelijk verlegen maar na enige tijd voelen ze zich al snel weer vertrouwd en vrijer. We hebben er weer van genoten.

Een goed begin van onze vier weken.
Tot een volgend bericht!

Zondag 18 maart 2019

Maria en Lisanne in Kisumu
Het is een aantal dagen geleden dat we een bericht plaatsten. We hebben gedwongen een rustige start gehad. We waren twee dagen aan ons huisje gekluisterd vanwege maag- darmklachten. Maar gelukkig, sinds gisteren voelen we ons weer fit!
Gisteren hebben we de voetbaltraining van de junioren bezocht. De twee oudere teams (onder 14 en onder 16) startten met een training en daarna een vriendschappelijk partijtje. De jongsten (onder 12 en onder 14) speelden met ongeveer 30 kinderen allerlei behendigheidsspelletjes. Een super leuke ochtend voor ruim 50 kinderen op een vrije zondagochtend. Gezellig!
Vandaag hebben we onze eerste aankoop gedaan van spulletjes die we mee naar Nederland nemen voor de verkoop. Handycraft from Kenya. In een straatje staan ongeveer 50 kramen met allemaal handgemaakte spulletjes. En helaas, wij zijn de enige klanten. Je zou het liefst bij iedereen wat kopen, de mensen zijn echt arm en verkopen soms de hele week niets. Maar dat gaat natuurlijk niet.
Vandaag ook een bezoek gebracht aan de Disciples of Mercy. Steve, waarvoor wij schoolgeld betalen was helaas ziek en ook de fysiotherapeut waar wij mee samenwerken had zich juist ziek gemeld en was naar huis vertrokken. We hebben natuurlijk met de leerkracht over Lavin gesproken. Het lege plekje wat zij achterlaat in de klas bij leerkracht en kinderen. Ons grote vriend Evans, ook een van de “therapiekinderen” die hier op school zit, blijft groeien. Het was erg opvallend dat hij zich veel rustiger gedraagt. Hij kan in de klas beter de instructies volgen, zijn juf was erg enthousiast over hem. Daarnaast hebben we veel bezoek gehad in ons huisje. Onder andere van Irene,social worker en coach van de dames en heren voetballers in de gevangenis. We beloofden haar vorige keer voetbalschoenen mee te brengen voor de vrouwengevangenis. Ze ontving 15 paar voetbalschoenen, sokken, een bal, pomp en grote voetbaltas voor haar voetballende damesteam. Wow, wat was zij blij met de spullen. Dank aan allen die voetbalschoenen schonken! Vandaag kwam ook zuster Marcella vanuit Awasi (de plek waar zeven van de therapiekinderen wonen in een schoolinternaat) bij ons op bezoek. We hadden veel onderwerpen met haar te bespreken maar dat wordt volgende week vervolgd wanneer wij naar haar gaan. De tijd was te kort. Christien en Harrie, dank voor de tondeuse, hij komt op het juiste moment de oude was kapot gevallen!
Nou dit is wel weer genoeg voor vandaag…!
Groet van ons, uit een nog steeds zeer warm Kisumu! 🙋‍♀️🙋‍♀️

 

Dinsdag 26 maart 2019

Maria en Lisanne in Kisumu
De afgelopen week hebben we veel gereisd.
We bezochten Daril in Kendu Bay. Daril heeft jarenlang als therapeut gewerkt voor het Project Therapie. Hij had daar een zogenaamde werkervaringsplek. Na het opdoen van veel ervaring heeft hij nu een uitdagende baan gevonden op de afdeling therapie van het ziekenhuis in Kendu Bay en daarnaast is hij ook verbonden aan een zogenaamde “integrated” basisschool, waar ook kinderen met een meervoudig handicap geplaatst worden. Kinderen verblijven ook intern. Het is leuk om hem te bezoeken, hij is trots op de baan die hij heeft. De omstandigheden op de school en het schoolinternaat zijn bedroevend. Het team straalt echter betrokkenheid uit. We praten met de directeur van het ziekenhuis over welke voorzieningen hij zoal mist en wat hij nog graag allemaal zou hebben voor het ziekenhuis en voor de meervoudig gehandicapte kinderen. Tijdens zijn verhaal denken wij aan alle materialen die in Nederland worden vernietigd/ worden opgeslagen omdat er geen bestemming voor is. De directeur vraagt om aub aan hem te denken. Misschien dat hij vervoer wel geregeld zou krijgen….. Het gaat om allerlei artikelen. Zijn beste ziekenauto Fiat Ducato, staat, met een niet meer te repareren moter, naast het ziekenhuis. In Kenia is het niet mogelijk aan zo’n moter te komen. Zo zouden we nog effe door kunnen gaan.
Maar we bezochten ook nog Hambale, waar een mooie nieuwe vloer in de jongens slaapzaal lag (dank je wel Dutz Eyewear BV)! Zuster Linet is daarnaast bezig met een kleine, nieuwe aanbouw aan de jongensslaapzaal. Ze hoopte dat Amara hier ook aan bij zou kunnen dragen. Helaas moeten we haar teleurstellen. In Hambale volgen 12 kinderen onderwijs die aanvankelijk in St.Clare woonden en nu weer bij familie wonen. Ze mochten allemaal samen (groen uniform) op de foto. We bezochten ook Awasi, waar zeven kinderen vanuit het Project therapie wonen en waar Felistas namens Amara de therapie verzorgt (blauwe uniformen).

Met zuster Marcella hebben we veel te bespreken, dan moet er ook nog een rolstoel gerepareerd worden, de tijd vliegt voorbij. Aanstaande zaterdag komen alle kinderen naar Kisumu en wonen de kinderen tijdens de april vakantie weer bij hun moeders/ouders.
Dan bezoeken we samen met zuster Lucy een familie met zes kinderen, een oom en tante van 5 kinderen die op St. Clare wonen. Tijdens de schoolvakanties, vier maanden per jaar, wonen de kinderen alle vijf bij hen. De moeder van deze kinderen is overleden, vader kan de zorg voor zijn kinderen helaas niet aan. We willen bekijken wat Amara voor dit gezin kan betekenen. Zij hebben amper voldoende geld om voor hun eigen kinderen te zorgen en zetten toch de deur open voor de neefjes en nichtjes. Dat verdient ondersteuning.
Nou hier laten we het maar weer bij, maar zonder moeite kunnen we dit verhaal blijven vervolgen…. Iedere dag, of liever gezegd ieder uur, brengt nieuwe verhalen!
En tussen de regels door kunt u, hopen wij,
lezen: uw donatie wordt goed besteed! Dank u wel!
Tot een volgend bericht. 🙋‍♀️🙋‍♀️

Donderdag 4 april 2019

Maria en Lisanne in Kisumu
Het is weer tijd voor een update. Wat waren de topics afgelopen week:
We hebben uitgebreid gesproken met de moeder van Lavin. Het was fijn om elkaar te ontmoeten, ze was blij met de foto’s die we haar gaven. Voor ons bracht ze het boekje mee wat gemaakt was voor de afscheidsdienst. Naast het grote verdriet zie je ook een soort berusting bij moeder, waar ze steun aan heeft: “God had andere plannen met mijn dochter”. We wensen het gezin veel sterkte toe.
De moeders van de therapie konden we verrassen met de donatie van de wasbare luierbroekjes. We kregen ze gedoneerd van www.nappy’s.nl. Het bespaart de moeders veel geld. Dank je wel Nappy’s! De schoolvakantie is deze week begonnen en zuster Marcella bracht 12 kinderen vanuit Awasi, waar het schoolinternaat voor meervoudig gehandicapte kinderen staat, naar Kisumu. Ze leende daarvoor de ziekenauto, legde de vloer vol matrassen, alle kinderen op een rijtje en de rit naar Kisumu kon beginnen. Wij stonden hen met de moeders op te wachten. Een geweldig gezicht, daarna wordt het laatste stuk naar huis per brommer, tuktuk of bus afgelegd.
Moses, die zichzelf soms verwondt door te bijten konden we mooie en veilige armbraces geven, die hebben we weer gekregen van www.it-fits/ Human Protection. Meestal zitten de handen en bovenarmen van Moses helemaal omwikkeld met todden zodat hij zich daar niet kan bijten. Met deze armbraces kan hij zijn elleboog niet buigen, kunnen de todden worden verwijderd en kan hij zijn handen gebruiken. Moses en moeder zijn blij met dit hulpmiddel! Dank je wel It-Fits.
We zijn natuurlijk regelmatig te vinden op St. Clare. Van een extra donatie bestemd voor schoolmateriaal kochten we 92 boekjes voor de kleuterafdeling en voor groep 1 en 2 van de basisschool. Dank je wel Jan en Joke, zeker ook namens zuster Vivi en de kinderen! De kinderen hebben uren gespeeld met touwtjes die we uitdeelden, wie herinnert zich dit nog: van een touwtje maak je de Eiffeltoren, kop en schotel etc. Een bolletje touw in je tas en uren pret!
Het bestuur van voetbalclub Urusi hebben we een tas vol voetbalschoenen kunnen overhandigen. Met hen hebben we komend weekend nog een uitgebreid gesprek over de toekomst van de voetbalclub. Jullie begrijpen het: onze vier stuks bagage zijn nu leeg!
Zondag ben ik (Lisanne) met Austine de melkman de hele dag op bezoek geweest in de mannengevangenis. Een hele bijzondere ervaring. Een feestdag in de gevangenis omdat een aantal gevangenen binnenkort naar huis mogen. Een dag vol muziek, dans, toespraken, eten. Met als centraal punt: hoe je hier bent gekomen dat doet er niet toe, hoe je je gaat gedragen als je straks hier de poort verlaat dat is belangrijk! Sommige mannen hebben 20 jaar gevangenis achter de rug.
In een van de toespraken werd het volgende gezegd: “als je straks thuis komt, en je vrouw heeft inmiddels vier kinderen, accepteer deze alsof ze van jezelf zijn. Tijdens jouw gevangenistijd heeft je vrouw niet van gras kunnen leven. Respecteer je vrouw en haar kinderen en bouw samen verder aan een goede toekomst”. Nou genoeg verhalen voor deze week…. we zijn aan de laatste week begonnen!
Groet uit Kisumu!

Dinsdag 9 april 2019

Maria en Lisanne in Kisumu

Vandaag onze laatste dag. Vier weken en twee dagen alweer voorbij!
Twee weken geleden meldden we dat we mogelijk een oom en tante gaan ondersteunen die vijf kinderen, die op St. Clare wonen, tijdens de schoolvakanties op gaan vangen. Op de foto ziet u tante met de vijf kinderen. Tante kwam naar Kisumu om de kids op te halen. Wij hebben samen met zuster Lucy een mooi plan bedacht om dit gezin voor 4 á 5 jaar te gaan steunen. Dit m.b.t. een donatie aan het gezin zodat tante haar business (zij verkoopt in een kiosk aan de straat levensmiddelen) kan vergroten, daarnaast betaalt Amara voortaan de reiskosten van ophalen en wegbrengen van de kinderen, we betalen schoolgeld voor de drie jongste kinderen van oom en tante zodat ook zij goed onderwijs kunnen volgen, we steunen de vijf kinderen die op St. Clare wonen of al onderwijs op een schoolinternaat volgen door de aankoop van de nodige schoolmaterialen te financieren. Tante was erg blij met de ondersteuning. Maar ze meldde: ook zonder ondersteuning had ik dit gedaan, ik weet niet hoe…..maar ik voel het als mijn plicht om voor de kinderen van mijn overleden zus te zorgen. Dank je wel Dutz Eyewear BV, we financieren dit project vanuit de opbrengst van jullie geweldige actie met de Flying Dutzmen!

We wensen de grote familie veel geluk toe.
Bij zuster Lucy is vorige week de vakantie begonnen, het betekent dat bijna alle kinderen weer naar familie zijn. Gisteren waren er nog drie jonge kinderen die nog niet waren opgehaald. Daarnaast waren er drie oudere kinderen die geen familie hebben waar ze naar toe kunnen en die vanuit het schoolinternaat tijdens de vakanties naar St. Clare komen. Soms gaan ze dan bij familie van zuster Lucy logeren, zodat ze toch het gevoel hebben bij een familie te horen.
Met de voetbalclub hebben we afgelopen week de plannen voor komend jaar uitgebreid besproken. Het is mooi om te zien dat de trainingsweek van Claus en André (november 2018) nog steeds zijn vruchten afwerkt! Bij de therapie hebben heel veel kinderen de mooie wasbare luiers van Nappy’s in ontvangst kunnen nemen. Zij zijn prachtig en door bijna alle moeders ook meteen in gebruik genomen.
Beste mensen die ons volgen, dank je wel voor jullie reacties, sponsors dank je wel dat jullie dit allemaal mogelijk maken. Zeker de moeders van het Project therapie drukken ons iedere keer op het hart: bedank alle mensen die jullie steunen. Anders had ons kind nooit dat bereikt wat hij of zij nu bereikt heeft!
Een warme groet van de hele “Amara familie” uit Kisumu!